ថ្ងៃចន្ ទរដូវធម្មតា អាទិត្យទី២៣ ឆ្នាំ«គូ»
ពណ៌បៃតង
សូមថ្លែងលិខិតទី១ របស់គ្រីស្ដទូតប៉ូលផ្ញើជូនគ្រីស្ដបរិស័ទក្រុងកូរិនថូស (១ករ ៥,១-៨)
បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់!
មានលេចឮនៅគ្រប់ទីកន្លែងថា ក្នុងចំណោមបងប្អូនមានកើតរឿងកាមគុណថោកទាបដ៏អាក្រក់ហួសហេតុ សូម្បីតែនៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃក៏មិនដែលមានរឿងដូច្នេះផង គឺមានម្នាក់រួមរស់ជាមួយប្រពន្ធចុងឪពុករបស់ខ្លួន។ ប៉ុណឹងហើយ បងប្អូននៅតែអួតបំប៉ោងទៀត! ម្ដេចក៏បងប្អូនមិនដកជនដែលប្រព្រឹត្តអំពើថោកទាបនោះចេញពីចំណោមបងប្អូន ហើយនាំគ្នាកាន់ទុក្ខទៅ?។ ចំពោះខ្ញុំផ្ទាល់ ថ្វីដ្បិតតែរូបកាយខ្ញុំមិននៅជាមួយបងប្អូនក្ដីក៏វិញ្ញាណខ្ញុំនៅជាមួយបងប្អូនជានិច្ច ហើយខ្ញុំក៏បានវិនិច្ឆ័យដាក់ទោសជនដែលប្រព្រឹត្តអំពើបែបនេះរួចស្រេចទៅហើយ គឺដូចជាខ្ញុំនៅជាមួយបងប្អូនដែរ។ ពេលបងប្អូនរួមប្រជុំគ្នាក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ ដោយមានទាំងប្ញទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូស្ថិតនៅជាមួយផងនោះ វិញ្ញាណខ្ញុំក៏នៅជាមួយដែរ ត្រូវតែបញ្ជូនមនុស្សបែបនេះទៅមារសាតាំង ដើម្បីឱ្យគាត់វិនាសបាត់បង់ពីលោកនេះ តែព្រះវិញ្ញាណរបស់គាត់នឹងទទួលការសង្គ្រោះនៅថ្ងៃដែលព្រះអម្ចាស់យាងមក។ បងប្អូនមិនគួរអួតខ្លួនសោះ! បងប្អូនជា្របច្បាស់ថា “មេតែបន្ដិចអាចធើ្វឱ្យម្សៅទាំងមូលដោលឡើង! ”។ សូមបងប្អូនជម្រះខ្លួនឱ្យបានបរិសុទ្ធ ផុតពីមេម្សៅចាស់នោះដើម្បីឱ្យបងប្អូនបានទៅជាម្សៅថ្មីដែលគ្មានមេ ដ្បិតព្រះគ្រីស្ដដែលជាយញ្ញបូជារបស់យើង ក្នុងឱកាសបុណ្យចម្លងបានបូជាព្រះជន្មរួចស្រេចទៅហើយ។ ហេតុនេះ យើងត្រូវធើ្វពិធីបុណ្យចម្លង ដោយប្រើនំប័ុងឥតមេជាសញ្ញានៃចិត្តបរិសុទ្ធ និងចិត្តស្មោះត្រង់របស់ យើងមិនប្រើនំប័ុងដែលមានមេម្សៅចាស់ ឬដែលមានមេនៃអំពើអាក្រក់ និងអំពើថោកទាបនោះឡើយ។
ទំនុកតម្កើងលេខ ៥,២-៣.៥-៧ បទព្រហ្មគីតិ
| ២ | ឧិព្រះអម្ចាស់អើយ | កុំកន្ដើយផ្ទៀងព្រះកាណ៌ | |
| ស្ដាប់ស័ព្ទខ្ញុំវាចា | ខ្ញុំឈឺផ្សាពន់ពេកក្រៃ | ។ | |
| ៣ | ឧិព្រះជាអម្ចាស់ | ទ្រង់ជាព្រះមហាក្សត្រថ្លៃ | |
| សូមយកព្រះហប្ញទ័យ | នឹងសម្រែកទូលបង្គំ | ។ | |
| ៥ | ទ្រង់មិនសព្វព្រះទ័យ | អំពើព្រៃផ្សៃប្ញស្សា | |
| ជនអាក្រក់មុសា | ក្បែរភក្រ្តាព្រះអង្គឡើយ | ។ | |
| ៦ | ព្រះអង្គមិនចង់ឃើញ | ជនប្រហើនចូលកៀកកើយ | |
| មិនសព្វព្រះទ័យឡើយ | ជនណាហើយធើ្វអាក្រក់ | ។ | |
| ៧ | អស់អ្នកបង្ហូរឈាម | អស់អ្នកបៀមល្បិចកខ្វក់ | |
| ពួកអ្នកភូតកុហក | បោកវីវក់វិនាសបង់ | ។ |
អាលេលូយ៉ា! អាលេលូយ៉ា!
ខ្ញុំនឹងសរសើរតម្កើងព្រះអម្ចាស់អស់មួយជីវិត។ ព្រះអង្គប្រោសឱ្យអ្នកដែលសោកសង្រេងងើបឡើងវិញ! ព្រះអង្គធើ្វឱ្យមនុស្សអាក្រក់វិនាសអន្ដរាយ។ អាលេលូយ៉ា!
សូមថ្លែងព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អតាមសន្តលូកា (លក ៦,៦-១១)
នៅថ្ងៃមួយជាថ្ងៃសប្ប័ទ ព្រះយេស៊ូយាងចូលក្នុងធម្មសាលា ហើយព្រះអង្គបង្រៀនគេ។ នៅទីនោះ មានបុរសម្នាក់ស្វិតដៃស្ដាំ។ ពួកធម្មាចារ្យ និងពួកខាងគណៈផារីស៊ីតាមមើលព្រះយេស៊ូ ក្រែងលោព្រះអង្គប្រាសអ្នកជំងឺនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ព្រោះគេចង់រកលេសចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ។ ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់ចិត្តគំនិតរបស់ពួកគេ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់បុរសស្វិតដៃនោះថា៖«ចូរក្រោកឡើង មកឈរនៅកណ្ដាលគេឯណេះ!»។ បុរសនោះក៏ក្រោកឈរឡើង។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖«ខ្ញុំសុំសួរអ្នករាល់គ្នាថា នៅថ្ងៃសប្ប័ទ តើមនុស្សមានសិទ្ធិធើ្វអំពើល្អ ឬធើ្វអំពើអាក្រក់? មានសិទ្ធិសង្គ្រោះជីវិតមនុស្ស ឬធើ្វឱ្យមនុស្សវិនាសអន្ដរាយ?»។ ព្រះអង្គបែរព្រះភក្រ្ដទតមើលមនុស្សទាំងអស់ដែលនៅជុំវិញ រួចមានព្រះបន្ទូលទៅបុរសស្វិតដៃនោះថា៖«ចូរលាតដៃមើល៍!»។ គាត់ក៏លាតដៃ ហើយដៃគាត់បានជាដូចដើមវិញ។ ពួកគេក្ដៅក្រហាយយ៉ាងខ្លាំង ហើយពិគ្រោះគ្នា គិតធើ្វយ៉ាងណាដើម្បីប្រឆាំងនឹងព្រះយេស៊ូ។