ថ្ងៃសៅរ៍ រដូវធម្មតា អាទិត្យទី១៧ ឆ្នាំ«គូ»
ពណ៌ស
បុណ្យរម្លឹក
សន្តអាលហ្វុងសូម៉ារី នៅលីកូរី
ជាអភិបាល និងគ្រូបាធ្យាយ
លោកអាលហ្វុងសូ (១៦៩៦-១៧៨៧) ជាមេធាវីដ៏មានឈ្មោះល្បីម្នាក់ នៅក្រុងណាប៉ូលី (ប្រទេសអ៊ីតាលី)។ កាលលោកអាយុសាមសិបឆ្នាំ លោកទទួលមុខងារជាបូជាចារ្យ ហើយខិតខំពន្យល់គម្ពីរក្នុងចំណោមជនក្រីក្រ។ លោកបង្កើតក្រុមគ្រួសារបព្វជិតមួយ ក្នុងគោលបំណងប្រកាសដំណឹងល្អនៅស្រុកស្រែ។ បន្ទាប់មក លោកទទួលមុខងារជាអភិបាលព្រសហគមន៍។ ដប់បីឆ្នាំកន្លងមកទៀតលោកមានជំងឺជាទម្ងន់ ចូលជ្រកកោនក្នុងក្រុមគ្រួសារដែលលោកបានបង្កើតនោះ លោកនិពន្ធសៀវភៅជាច្រើន ដើម្បីខិតខំប្រៀនប្រដៅគ្រីស្តបរិស័ទឱ្យកាន់តាមធម្មវិន័យ ដោយនឹកដល់ព្រះហឫទ័យស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់ជានិច្ច។
សូមថ្លែងព្រះគម្ពីរព្យាការីយេរេមី (យរ ២៦,១១-១៦,២៤)
ពេលនោះមេដឹកនាំប្រជាជនយូដាអង្គុយកាត់ក្តីនៅមាត់ទ្វារព្រះវិហារ ពួកបូជាចារ្យ និងពួកព្យាការីប្តឹងទៅកាន់ពួកមន្ត្រី និងប្រជាជនទាំងមូលថា៖«ជននេះត្រូវតែទទួលទោសដល់ជីវិត ព្រោះវាបាននិយាយប្រឆាំងនឹងទីក្រុងនេះ ដូចអស់លោកឮផ្ទាល់ត្រចៀកស្រាប់ហើយ»។ ព្យាការីយេរេមីមានប្រសាសន៍ទៅកាន់មន្ត្រី និងប្រជាជនទាំងអស់ថា៖«ព្រះអម្ចាស់ទេតើដែលចាត់ខ្ញុំមកថ្លែងព្រះបន្ទូលប្រឆាំងនឹងព្រះវិហារ ព្រមទាំងទីក្រុងនេះ ដូចបងប្អូនបានឮសព្វគ្រប់ស្រាប់។ ឥឡូវនេះ សូមកែប្រែកិរិយាមារយាទឱ្យបានល្អត្រឹមត្រូវឡើង។ សូមត្រងត្រាប់ស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់បងប្អូន នោះព្រះអង្គមុខជាមិនដាក់ទោសបងប្អូន ដូចព្រះអង្គបានសម្រេចទេ។ រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំនៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់បងប្អូនស្រាប់ សូមប្រព្រឹត្តចំពោះខ្ញុំតាមអំពើចិត្ត និងតាមគំនិតដែលបងប្អូនយល់ថាត្រឹមត្រូវចុះ! តែសូមជ្រាបឱ្យបានច្បាស់ថា បើបងប្អូនសម្លាប់ខ្ញុំ បងប្អូន និងអ្នកក្រុងទាំងអស់ត្រូវមានទោស ព្រោះបានសម្លាប់អ្នកដែលគ្មានកំហុស។ ព្រះអម្ចាស់ពិតជាបានចាត់ខ្ញុំឱ្យនាំពាក្យទាំងនេះមកជម្រាបបងប្អូនមែន»។ ពេលនោះ ពួកមន្ត្រី និងប្រជាជនទាំងមូលពោលទៅពួកបូជាចារ្យ និងពួកព្យាការីថា៖«អ្នកនេះគ្មានទោសដល់ជីវិតទេ ដ្បិតគាត់បាននិយាយមកយើងក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងពិតមែន»។ លោកអហ៊ីកាំ ជាកូនរបស់លោកសាផន តែងតែការពារលោកយេរេមីជានិច្ច! គាត់រារាំងមិនឲ្យគេប្រគល់លោកយេរេមី ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកអ្នកដែលចង់ប្រហារជីវិតលោកឡើយ។
ទំនុកតម្កើងលេខ ៦៩ (៦៨),១៥-១៦.៣០-៣១.៣៣-៣៤ បទកាកគតិ
| ១៥ | សូមរំដោះខ្ញុំ | រួចពីភក់ជ្រាំ | ទុក្ខសោកសៅហ្មង |
| ពីកណ្តាប់ដៃ | អ្នកស្អប់ខ្ញុំផង | សូមជួយស្រោចស្រង់ | |
| ឱ្យផុតទឹកជ្រៅ | ។ | ||
| ១៦ | កុំឱ្យខ្សែទឹក | ត្របាញ់គគ្រឹក | ទាញវឹងយកទៅ |
| រូបខ្ញុំឱ្យលង់ | ក្នុងទឹកជ្រោះជ្រៅ | កុំឃុំខ្ញុំនៅ | |
| ក្នុងអណ្តូងអី | ។ | ||
| ៣០ | រីឯរូបខ្ញុំ | ទុរគតក្រៀមក្រំ | ចុកចាប់ខ្វាយខ្វល់ |
| ឱ!ព្រះម្ចាស់អើយ | ជួយសង្គ្រោះដល់ | ខ្ញុំអ្នកទីទ័ល | |
| សូមស្តារវិញផង | ។ | ||
| ៣១ | ខ្ញុំនឹងច្រៀងកោត | សរសើរបំផុត | ព្រះនាមព្រះអង្គ |
| ប្រកាសពីភាព | ថ្កុំថ្កើងរឿងរុង | របស់ព្រះអង្គ | |
| បម្រើគោរព | ។ | ||
| ៣៣ | អស់អ្នកទុរគត | វេទនាក្រខ្សត់ | ចិត្តគេសប្បាយ |
| គេមានអំណរ | ឥតមានខ្វល់ខ្វាយ | នឹងរស់វែងឆ្ងាយ | |
| អាយុយឺនយូរ | ។ | ||
| ៣៤ | ដ្បិតទ្រង់សណ្តាប់ | ពាក្យអ្នកសុភាព | និយាយទូលថ្ងូរ |
| ទ្រង់មិនលះបង់ | អ្នកជាប់ឃុំយូរ | ឱ្យទួញទ្រហោរ | |
| នៅឯកោទេ | ។ |
ពិធីអបអរសាទរព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អតាម មថ៥,១០
អាលេលូយ៉ា! អាលេលូយ៉ា!
អ្នកណាត្រូវគេបៀតបៀនព្រោះតែបានធ្វើតាមសេចក្តីសុចរិត អ្នកនោះមានសុភមង្គល ដ្បិតគេនឹងទទួលព្រះរាជ្យនៃស្ថានបរមសុខហើយ!។ អាលេលូយ៉ា!
សូមថ្លែងព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អតាមសន្តម៉ាថាយ (មថ ១៤,១-១២)
នៅគ្រានោះ ព្រះបាទហេរ៉ូដជាស្តេចអនុរាជបានជ្រាបអំពីព្រះកិត្តិនាមរបស់ព្រះយេស៊ូ ទ្រង់មានរាជឱង្ការទៅពួកបរិពារថា៖«យ៉ូហានបាទីស្តបានទទួលជីវិតថ្មីហើយ បានជាគាត់មានឫទ្ធានុភាពសម្តែងការអស្ចារ្យយ៉ាងនេះ»។ ព្រះបាទហេរ៉ូដបានចាប់លោកយ៉ូហានដាក់ច្រវាក់យកទៅឃុំឃាំង ដោយទ្រង់ជឿតាមពាក្យព្រះនាងហេរ៉ូឌីយ៉ាដាដែលត្រូវជាមហេសីរបស់ស្តេចភីលីពជាអនុជរបស់ព្រះអង្គ ព្រោះលោកយ៉ូហានបានបន្ទោសស្តេចថា៖«ព្រះករុណាគ្មានសិទ្ធយកព្រះនាងមកធ្វើជាមហេសីឡើយ»។ ស្តេចហេរ៉ូដចង់សម្លាប់លោកយ៉ូហាន តែទ្រង់ខ្លាចបណ្តាជន ព្រោះពួកគេចាត់ទុកលោកជាព្យាការីមួយរូប។ នៅថ្ងៃបុណ្យខួបចម្រើនព្រះជន្មស្តេចហេរ៉ូដ បុត្រីរបស់ព្រះនាងហេរ៉ូឌីយ៉ាដា ចូលមករាំនៅមុខភ្ញៀវ ធ្វើឱ្យស្តេចពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង រហូទដល់ស្បថស្បែសន្យានឹងនាងថា បើនាងចង់បានអ្វីស្តេចប្រទានឱ្យទាំងអស់។ នាងទូលទៅស្តេចវិញតាមពាក្យបង្គាប់របស់មាតាថា៖«សូមទ្រង់ប្រទានក្បាលរបស់យ៉ូហានបាទីស្តដាក់លើថាសមកឱ្យខ្ញុំម្ចាស់!»។ ព្រះរាជាព្រួយព្រះហឫទ័យក្រៃលែង ព្រោះទ្រង់បានស្បថនៅមុខភ្ញៀវទាំងអស់ជ្រុលហួសទៅហើយ។ ទ្រង់ក៏បញ្ជាឱ្យគេធ្វើតាមពាក្យសុំរបស់នាង គឺចាត់ទាហានឱ្យទៅកាត់កលោកយ៉ូហាន យកក្បាលដាក់លើថាសមួយប្រគល់ឱ្យនាង ហើយនាងក៏យកទៅថ្វាយមាតា។ ពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហានមកយកសពលោកទៅបញ្ចុះ រួចនាំគ្នាយកដំណឹងទៅទូលព្រះយេស៊ូ។